Pasma Ścinania jako Czynnik Procesu Pękania Plastycznego Podczas Poprzecznego Ścinania Metali - Dzidowski, S. (Engineering Transactions, 1988)
Przedstawiono doświadczalne studium rozwoju pasm ścinania i pękania plastycznego podczas poprzecznego ścinania (Moda II) wstępnie odkształconej stali 0,04%C (Eg = 84%). Niniejsza praca stanowi kolejną, doświadczalną weryfikację wielowariantowego modelu mechanizmu pękania plastycznego, proponowanego przez autora. Model ten opiera się na lokalizacji odkształceń w pasmach ścinania oraz ich interakcji ze sobą i granicami ziaren. Przeciwstawiono go modelowi pękania przez zarodkowanie i rozwój owalnych pustek oraz innym znanym modelom pękania. Uzyskane wyniki badań dokumentują przede wszystkim sugerowane przez autora relacje między rozwojem pasm ścinania oraz pękaniem wzdłuż tych pasm, pękaniem po granicach ziaren i morfologią przełomów. Wykazano przy tym, że same fraktografie przełomów nie mogą stanowić jednoznacznego dowodu na potwierdzenie znanych mechanizmów pękania plastycznego. Badania przeprowadzono na mikroskopie elektronowym (SEM).